Nerede kalmıştık ? :)

Ah ah o kadar boşlamışım ki burayı ,  en son yazımı 6 ay önce yazmışım. 6 ay kimine göre kısa kimine göre uzun fakat ben bu 6 aya acı tatlı o kadar çok sığdırdım ki.. 2019 bana pek huzurlu,sağlıklı gelmedi dedim.

Nereden başlasam neler yazsam bende bilmiyorum. Öncelikle yokluğumu fark eden blogger arkadaşlarım gerek yorumla , gerek özelden yazdı teşekkür ederim, birilerinin sizi düşündüğünü bilmek insana iyi hissettiriyor. Şimdi gelelim bu süre zarfında yaşadıklarıma, yaşadıklarımıza..

Senenin başında ailevi bir durum oldu , üzücü bir haber aldık ölüm , hastalık değil ama detayları ne yazık ki veremiyorum neyse ki o durum kısa sürdü üzüntüler geri de kaldı. 

İskenderun / Arsuz'dan bir haber bekliyorduk şu an orada teyzem , eniştem ve sadece bir kızı yaşıyor (diğeri İstanbul'da okuyor) o haber de yalan oldu çokta umutlandırıcıydı hem onları hemde bizi o kadar üzdü ki..

 Serhat tekrar işsiz kaldı desem ? Çokta uzun çalışmamıştı ama şubatta işsiz kaldı.Onun işsizliğinin ardından bende bazı sağlık problemleri çıktı neyse ki atlattım ama yorucu bir süreçti ve en kötüsü de ne oldu biliyor musunuz  hazır ben çalışıyorken , sağlığıma da kavuşmuşken kısacası tam işleri yoluna koymayı planlıyorken , hatta mart'ın başında 4 haziran-14 haziran arası Hatay'a bilet alıp teyzemlerin yanına Arsuz'a gitmek için plan yaparken mart ayının sonunda bende İŞSİZ kaldım :) Bakmayın güldüğüme sinirden gülüyorum. Düşünün bunlar sadece 2019'un ilk 3 ayında yaşandı.

Mart'tan bu yana neden bekledim blog yazmak için , aslında beklemek değil ilk defa içimden blog yazmak gelmedi sadece blog yazmakta değil hiçbir şey yapmak gelmedi. İşsiz kaldığım zaman epey bir damdan düşer gibi hissettim (he bu arada bölümüm kapandı 3 kişi çalışıyorduk sevmediğim kızla beni çıkarttılar diğer ablayı başka yere aldılar ben isteyerek ayrılmadım) sabah 6'da kalkıp akşam saat 18:30-19:00'da eve gelmelere her ne kadar alışmamış olsam da yine kafam dağılıyordu , işim rahattı , arkadaşlarım vardı bir çay kahve içiyorduk, tek sıkıntı son zamanlarda yol epey yoruyordu.Keşke işsizlik maaşını hak etseydim o zaman kafam daha rahat olacaktı. Şu an Serhatın djlik işleri benim aldığım biraz bi tazminatla götürmeye çalışıyoruz Allah büyük diyorum. Konudan uzaklaştım yine. Gerçekten canım hiçbir şey yapmak istemiyordu. Hatta işsizliğin ilk bir haftasında ne ders çalıştım (ki hem işte hem evde çalışıyordum kısacası her boş anımda ) ne evle ilgilendim yavaş yavaş sindirmeye çalıştım ve sonra kendimi derslerime verdim . Biraz acı şeylerden bahsettim ama çok şükür ne ilk dönemden ne ikinci dönemden (İngilizce hariç) kaldığım ders yok genelde not ortalamam da AA-BA-BB ingilizceye pek önem vermedim seneye artık diyorum.

Ben gerçekten her şerde bir hayır olduğuna inanan biriyim eğer mart'ın başında almasaydık uçak biletlerini , işsiz kaldıktan sonra "boşuna masraf olmasın" diye almazdım zaten sonra alsaydım fiyatlar daha da yükselirdi ve vazgeçme olasılığım artardı çünkü ben gidiş dönüş biletini epey uyguna aldım. 

4-14 Haziran arası Arsuz'a gittik, çok değişmişti bu senede gitmeseydim eğer tam 5 yıldır gitmiyor olacaktım tatille ilgili farklı bir post hazırlarım inşallah =) Tatil o kadar iyi geldi ki , kafayı İstanbul'da bırakmış buraya reset atıp gelmiştim sanki , hiçbir şey düşünmedim hiçbir şeyi kafaya takmadım ama ne zaman ki İstanbul'a geldim havasından mı suyundan mı işsizlikten mi bilinmez bir kaç gün sonra baş ağrıları , uykusuzluklar başladı..

Şimdilik yazacaklarım bu kadar umarım bir 6 ay sonra değil de bir kaç gün sonra tekrar buraya gelmek dileğiyle :)

Saygılar..

Hayaller Hayatlar..!

Gri havaları sevmiyorum daha doğrusu kışı sevmiyorum kışa dair tek sevdiğim şey kar o kadar. Soğuk havalar, gri renk insanın içini karartmasına yetiyor hava soğuk olsun ama az da olsa bulutların arkasından güneş çıksın ben onda bile huzur buluyorum mesela bugün arada grileşiyor arada güneş açıyor ve yazı ne kadar özlediğimi fark ediyorum geçen yıl balayında rahatsızlandığımız için hiçbir şey anlamadık sonrasında sadece günü birlik Şile'ye gittik geldik kısacası 2016 tatil açısından kötüydü bu yıl da çalışma durumu olacağı için yine ümitsiz seneye ne olur orasını bilemem..

İş arayışlarına devam ediyorum bir yer var aklıma yattı bana da yakın ama hala haber bekliyorum umarım orası olur ne olur benim için dua edin çünkü evli olunca insan eşinden önce evde olmak istiyor,yemek yapmak istiyor v.s. ben bu yüzden bu işin olmasını çok istiyorum. Benim için öncelikle işin eve yakınlığı sonrasında hafta sonu mesaisinin olmaması ve en son da maaş geliyor inanın maaş en sonda yeter ki yakın olsun Kurtköy'den sonra yollarda sürünmek istemiyorum ..

Hatırlar mısınız bilmem taa ne zaman yazmıştım " beklediğimiz bir şey var o yüzden daha internet bağlatamıyoruz " diye bir nevi ne kadar çok dillendirirsek o kadar çok nazar değer diye eşim de paylaşmamı istememişti sonrasında o beklediğimiz şeyi hala beklemeye devam ettik ama en sonunda böyle olmayacak dedik internet bağlattık.O beklediğimiz haberi de vereyim bari nede olsa bu saaatten sonra olması çoook zor.

Biz eşimle 2013'de Antalya'ya gitmiştik orayı beğenmiştik evet Ağustos da gittik çok sıcaktı ama alışırız diye düşündük o zamandan beri hep bir Antalya vardı aklımızda bir fırsat olsa da Antalya'ya yerleşsek diye düşündük.Hem İstanbul'a göre kiraları daha ucuz ne bileyim İstanbul'da kira artı harcamalar o bu şu derken 2000 ve üzerine çıkıyorken burada 500'e de 700'e de kirada oturabiliyorsunuz o da internetten bakmıştım bir kere 700'e 3+1 havuzlu sitede bile oturabiliyorsunuz tabi oranında lüks yerleri var ama yinede İstanbul'la boy ölçüşemez.

Ramazanın ilk başladığı gündü yani Haziranın başlarındaydı. Eşime şu an ki çalıştığı yerden bir teklif gelmiş " Antalya'da ofis açılacak sende oraya gider misin "diye Eşimde kabul etmiş biz o gün bu gün her an taşınabiliriz diye bekle babam bekle , bekle babam bekle bir ara eşim Ekim gibi patronuyla konuştuğunda daha net bir kararın olmadığı Aralık'ın sonuna doğru olabileceğini iletmiş Kasım oldu Aralık oldu bu arada benim evet işsizlik maaşı devam ediyor yalnız ben hiç umudumu kaybetmeden her an gidebiliriz diye iş bakmalara da başlamadım sonrasında baktık olmayacak herhalde ben iş bakmalara başladım daha sonra ofisin açılmayacağını düşündük çünkü ekonomik krizden dolayı diğer şehirlerdeki yerlerinde kapanacağını öğrendik hatta eşimin şu an çalıştığı lokasyon da işten çıkartmalar bile var.Anlayacağınız hayaller Antalya hayatlar İstanbul oldu bizimkisi.Evet ailenden uzak bir hayat kimimiz kimsemiz yok sadece Serhat'ın kuzeni var orada o kadar ben isterdim yeter ki huzurumuz olsun maddi açıdan daha rahat olalım ne bileyim hafta sonu en azından denize gidebilme ihtimalin İstanbul'dakine nazaran daha fazla olanaklı İstanbul'da denize giremiyorsun ki var girenler ama ben girmiyorum en yakın Şile oda 1 saatlik mesafe de bir de hafta sonu olunca iki katı kalabalık oluyor her türlü insanı bir arada görebiliyorsunuz.

Ah ah Allah herkesin gönlüne göre versin diyorum..

Saygılar..

İŞ'e Veda..!

Evet evlilik koşturmacalarımın yanı sıra iki aydır uğraştığım bir diğer mevzu da çalıştığım yerle ilgiliydi.Çok detay vermiyorum ama Allah gönlüme göre verdi..

18 yaşında başladığım çok güzel dostluklar kurduğum hatta hayatımın aşkıyla bile aynı iş yerinde tanıştığım bu güzel yerden 26 yaşında koskoca bir kız olarak ayrıldım ..

7 yıl 7 aylık bu süreçte hem sağlam bir iş tecrübesi yaşadım hemde sağlam dostluklar.. Giderken " güle oynaya gideceğim ama duygulanırım da " desem de işler benim istediğim gibi olmadı istemdışı bir ağlama yaşadım diyorum ya 7 yıllık neredeyse 8 yıla yakın bir geçmişim var. Kimler geldi kimler gitti. Ne çok arkadaşlarımın arkasından ağladım ne çok arkadaşımın "kendi adına " çok sevindim. Şimdi kendim böyle bir veda edince kötü oldum bağlanmışım buraya ister istemez..

Evlilik sürecindeyken hazırlık açısından gerçekten ettiğim tüm dualar kabul oldu. Rabbim yüzüme güldü..Kurtköye gidip gelmek haftasonları sürekli koşturmak. Beynimin artık sağ tarafıyla sol tarafına sürekli düşünmekten baskı kurmak ardından sürekli baş ağrıları. Geceleri ve gündüzleri inanılmaz diş sıkmak.Eskiden tek geceleri dişlerimi sıkardım bir baktım gündüzleri bile dişlerimi sıkmaya başlamışım.Artık gündüzleri sakız çiğneyerek çözüm buluyordum..Blogumu bir nevi boşlama sebebimde buydu. Çünkü hem evlilik koşturmacaları hem sürekli işle ilgili birşeyler düşünmek hiçbirşey yazmak gelmiyordu içimden.

 Bugünden itibaren işsizler kervanına bende katıldım.İlk günün nasıl geçiyor derseniz valla hem mutlu hemde üzgün ruh hali karışık :)Sabahın 6 sında alarmla uyanmamak kesinlikle harika bir duygu.Rahat rahat kahvaltımı yaptım şimdi nescafemi içiyorum bir yandan müzik dinliyorum.1 saatte yazacağım postu artık 3-4 saatte yazmamış olacağım :) Ama tabi yıllardır çalışan bir insana göre şu an sanki izinliymişim gibi gelmiyorda değil hani Kafamda bir sürü şey var yapmam gereken ama hala daha iş yerinden haber bekliyorum daha ilişiğim kesilmedi .

Bundan sonra Allah herşeyin hayırlısını versin. Herkes diyor, evlilik arefesinde iyi oldu diye. Kesinlikle öyle . Bu arada hem iş hem evlilik derken daha sabah tartıldım 49.7'yim :/ yok olmama az kaldı :)

Saygılar..